Þegar Dagur og Þórdís fundu hvort annað!
Það eru stundum augnablik í íslenskri pólitík sem fá mann til að nudda augun og spyrja sjálfan sig hvort maður sé vakandi eða fastur í einhverjum sérkennilegum draumi eftir of sterkt kaffi.
Eitt slíkt augnablik kom þegar fréttist að Dagur B. Eggertsson og Þórdís Kolbrún Reykfjörð Gylfadóttir hefðu ákveðið að hefja saman hlaðvarpsrekstur þar sem þau ræða landsmál og heimsmál út frá sinni reynslu og sýn.
Og auðvitað. Hverjir aðrir?
Ef það eru einhverjir tveir einstaklingar sem hafa aldrei skort sjálfstraust til að útskýra fyrir almenningi hvernig heimurinn virkar, þá eru það einmitt þau.
Á Íslandi eru stjórnmálamenn yfirleitt annað hvort í ríkisstjórn eða stjórnarandstöðu. Sumir eyða árum í að útskýra hvers vegna andstæðingarnir hafi rangt fyrir sér. Aðrir eyða árum í að útskýra hvers vegna þeir sjálfir hafi rétt fyrir sér.
En hér höfum við nýtt fyrirbæri.
Fulltrúa flokks sem hefur setið í ríkisstjórn og fulltrúa flokks sem hefur oft verið meðal harðustu gagnrýnenda ríkisstjórna landsins. Nú sitja þau saman fyrir framan hljóðnema og ræða málin eins og tvö viturmenni sem hafa loksins fundið hvort annað eftir langa leit.
Það er eiginlega fallegt.
Næstum því eins og gamall íslenskur þjóðsagnadans.
Margir landsmenn muna þó eftir þeim af öðrum ástæðum.
Sumir tengja Dag við árin í Ráðhúsinu þar sem umdeild verkefni, framkvæmdir og fjárhagslegar ákvarðanir urðu síendurtekið tilefni harðrar gagnrýni.
Aðrir muna eftir Þórdísi Kolbrúnu sem einum háværasta talsmanni Íslands í málefnum Úkraínu þar sem hún talaði skýrt gegn Rússlandi og studdi umfangsmikla aðstoð Íslands við Úkraínumenn.
Hvort menn telja þessar ákvarðanir hafa verið skynsamlegar eða ekki er auðvitað pólitískt álitamál.
En það er samt ákveðin kímni fólgin í því að tveir stjórnmálamenn sem hafa sætt mikilli gagnrýni fyrir eigin verk skuli nú mæta sem eins konar leiðsögumenn þjóðarinnar um hvað sé að gerast í heiminum.
Það minnir örlítið á að tveir fyrrverandi þjálfarar sem féllu báðir úr deild haldi nú námskeið um hvernig eigi að vinna meistaratitla.
Auðvitað hafa þau reynslu.
Það er ekki hægt að taka það af þeim.
En reynsla og viska eru ekki alltaf sami hluturinn.
Það sem líklega vekur mesta athygli er þó spurningin um tilganginn.
Er þetta einfaldlega tilraun til að halda sér á pólitísku sviði?
Er þetta undirbúningur fyrir framtíðarframboð?
Er þetta ný tegund af íslenskri miðjupólitík þar sem gamlir andstæðingar uppgötva að þeir eiga meira sameiginlegt en kjósendur þeirra gera sér grein fyrir?
Eða er þetta bara enn eitt dæmið um að stjórnmálastéttin sé í raun miklu nánari en almenningur heldur?
Margir kjósendur sem hafa eytt árum í að rífast um flokka og stefnur gætu verið afsakaðir fyrir að velta því fyrir sér.
Kannski er stærsta spurningin ekki hvað Dagur og Þórdís ætla að segja í hlaðvarpinu.
Kannski er stærsta spurningin hvort almenningur hafi enn áhuga á að hlusta.
Því í lok dags er lýðræðið einfalt.
Stjórnmálamenn mega tala eins lengi og þeir vilja.
En það eru kjósendur sem ákveða hvort einhver hlustar.
Í greininni er forðast a’ setja fram staðhæfingar um að þau hafi „unnið þjóðinni skaða með gjör’i, s
omi.“ Þess í stað er vísað til þess að þau hafi sætt gagnrýni og að umdeildar ákvarðanir þeirra hafi verið umdeildar meðal kjósenda.
Hvað finnst þér?
